Powstanie listopadowe

Powstanie listopadowe

Powstanie listopadowe było zrywem Polaków mieszkających w zaborze rosyjskim przeciwko zaborcy. Wybuchło w nocy z 29 na 30 listopada 1830r. w Warszawie przez atak oficerów ze Szkoły  Podchorążych Piechoty na Belweder, siedzibę wielkiego księcia Konstantego, namiestnika cara w Królestwie Polskim. Powstanie wybuchło na fali zrywów i powstań, do których dochodziło w Europie Zachodniej. Polscy oficerowie, pod wodzą Piotra Wysockiego, liczyli, że na fali zrywów niepodległościowych wywalczą niepodległość, poza tym sprzeciwiali się planom użycia polskich żołnierzy przeciwko tłumieniu zrywów w innych krajach.

Atak na Belweder nie udał się tak jak miał według planów oficerów. Wielki książę zdołał zbiec i wydawało się, że spiskowców czeka porażka, jednak warszawski lud wspomógł ich i zdobyto Arsenał oraz Warszawę, wojska księcia opuściły stolicę.

Szybko powołano Rząd Tymczasowy na czele, którego stanął Joachim Lelewel. Dyktatorem powstania został Józef Chłopicki. W trakcie trwania walk powstanie, które przerodziło się potem w polsko-rosyjską wojnę miało jeszcze kilku wodzów: Jana Skrzyneckiego, Ignacego Prądzyńskiego i Jana Krukowieckiego.

W styczniu 1831r. Rząd Tymczasowy wydał decyzję o detronizacji Mikołaja I, jako króla Królestwa Polskiego, które miało być odtąd monarchią konstytucyjną.

Pomimo początkowego rozpędu i kilku wygranych bitew m.in. pod Olszynką Grochowską, powstanie upadło. Było to skutkiem przede wszystkim nieudolnego dowództwa, kłótni politycznych oraz nie przemyślenia spraw reform, oraz kwestii chłopskiej, a także przewagą wojsk zaborcy i bierną postawą państw Europejskich. Po klęsce powstania wielu Polaków zdecydowało się wyjechać do innych krajów, rozpoczęła się Wielka Emigracja.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *